سلام...حتما تا حالا کلی پشت سر من بيچاره غيبت کرده ايد که : فلانی برای راه اندازی وبلاگ جديدش چقدر کلاس ميگذارد ! شايد هم با اين تاخيری که داشتم حق داشته ايد ، ولی باور کنيد علت تاخير يکی دو ماهه بنده ، فقط آماده سازی وبلاگ جديد نبوده بلکه علت اصلی خوشبينی طبق معمول بنده به قول و قرارهای ادارات دولتی بوده ! منظورم اداره محترم مخابرات است که فرمودند دو هفته پس از ثبت نام ، برای منزل جديدمان تلفن کشی ميکنند . من ساده دل هم با خودم گفتم فوقش اين دو هفته ميشود دو برابر ، و بلاخره پس از يک ماه تلفن دار ميشويم . خلاصه گذشت و گذشت تا ما بلاخره اسباب و اساس کشی خانه را انجام داديم و هر چی منتظر مانديم پس از حدود دو ماه از خط تلفن خبری نشده که نشده .  کاش لااقل جابجايی خانه با جابجايی خانه وبلاگی همزمان نميشد  نه؟

از طرف ديگر کامپيوتری که سر کار وجود داشت بنا به دلايلی تا مدتی غير قابل استفاده شد ، و باز هم از يک طرف ديگر ، بنده در اين يک ماه اخير حسابی درگير مسافرت و ميهمانی خودم و اين و آن بودم ....خلاصه ببخشيد .

الان هم اگر چه هنوز تلفن دار نشده ام ولی بلاخره فرصتی پيش آمد تا بتوانم از يکی ديگر از کامپيوترهای محل کارم پاسخی به محبت دوستان بدهم . دو روز ديگر هم عازم ديار رضوی هستم و انشاالله از هفته آينده مجددا مزاحمتان ميشوم . البته از خانه وبلاگی جديد ...

برادرم که در انگلیس زندگی میکند ، سالی یک بار همراه با خانواده اش به ایران می آید . یکی از موضوعهای جالبی که معمولا هر سال نظر دختر 12 ساله برادرم را جلب میکند ، رنگ و لعاب اتومبیلهای ما است .

 از من میپرسد : عمو ، چرا توی ایران ماشینها یا سیاه هستن یا سفید !

   و من هم طبق معمول خنده ام میگیرد و میگویم : چه میدونم عمو جان ، اینجا اینطور دوست دارن دیگه ، فکر میکنن سیاه یا تیره ابهت بیشتری داره !

میپرسد : ابهت یعنی چی؟!

میگویم : ابهت ، یا « کلاس » یه چیزیه که اینجا همه دارن دنبالش میگردن ...!

میگوید : پس اونایی که سفیدن چی؟ سفید هم کلاس داره ؟

میگویم : نه عزیزم ، قضیه سفیدها فرق میکنه . یا کارخونه به جز سفید ، رنگ دیگه ای به مشتری های فلک زدش تقدیم نمیکنه ، یا خودشون به خاطر گرما نمیخرن . یادته چند سال پیش که ما اهواز زندگی میکردیم یه بار تابستون اومدید خونه ما و بخاطر گرمای اونجا و خوردن آب اونجا ، چندین روز بیماری عفونی گرفتید !  آخه اینجا مثل انگلیس نیست که در ماه فقط چند روز آفتاب باشه ، اینجا چه توی اهواز چه توی بعضی از شهرای دیگه ، بعضی وقتها اونقدر گرم میشه که خر تب میکنه ، و سگ رو با چوب بزنن از لونش بیرون نمیاد . خلاصه خیلیا مجبورن ماشین سفید بخرن . البته بیشتر ، پیرمردها و کسانی که زیاد « کلاس » پیشه نیستند .

میخندد و سری از تعجب تکان میدهد .

حیف که از وبلاگ سردرنمیآورد وگرنه قضیه پرشین بلاگ را هم برایش میگفتم . خدا خیر دهد این دوستان ناباب را که ما را اغفال کردند و گفتند که : پرشین بلاگ هنوز هم از همه کلاسش بالاتره و قدیمی تره ، بیا و دوباره همینجا بساط پهن کن . من از همه جا بیخبر هم گول خوردم و الان هم هر بار برای سرزدن به وبلاگم باید اول هف  هش  ده بار کلید اف پنج را بزنم تا بلاخره موفق شوم . ایشالا بزودی از این « کلاس » نخواسته و نطلبيده راحت میشویم .

   نمیدانم درست شنیدم یا نه ؟  ولی بله ،  تا جایی که حواسم بود درست شنیدم : در کنکور امسال ، شرکت کنندگان از لحاظ جنسیتی چنین ترکیبی داشتند : 69 درصد زن ،  و 31 درصد مرد .

   همان موقع تعداد زیادی خانم هموطن را تصور کردم ، که این اتفاق را نشانه پیروزی  و احقاق حق تاریخی زنان در این کشور میدانند ،  واز این بابت دلشان خنک شده !   و ای کاش واقعا اتفاقی افتاده بود که خوشحال کننده بود ، ولی افسوس ... و صد افسوس .  برای چه کسانی؟  برای بیشتر کسانی که تصمیم دارند در آینده مثل یک بچه خوب ازدواج کنند و زندگی تشکیل بدهند و عاشق همسرشان باشند و همدیگر را متقابلا درک کنند و .... کلی حرفهای قشنگ دیگر از این دست که هیچکدامشان ربطی به مسائل مادی خانواده ندارد و همه اش برمیگردد به نزدیک بودن روحیات و ذهنیات دو طرف . مصیبت اینجاست ، که در همین جامعه فعلی که هنوز زنها و مردهای تحصیل کرده آن تقریبا مساوی هستند و مثلا... میتوانند حرف یکدیگر را بفهمند ، وضعیت طلاق و اختلافات خانوادگی چیزیست که داریم ملاحظه میکنیم .  وای به حال آن روزی که زنها و مردهای این جامعه از لحاظ فرهنگی بخواهند بیش از این با هم تفاوت داشته باشند . تصورش را بکنید خانواده ای را ، که خانم آن ، پس از گذراندن دوره ای دانشگاهی ،  و شکل گیری سلیقه ها ، نوع سرگرمیها ، سطح فکری دوستان ، و خیلی امتیازهای دیگر که خودتان بهتر میدانید ، بخواهد همسر مردی شود که ( خیلی ببخشید : ) هــــّر را از بـــــّر تشخیص نمیدهد و تمام سرگرمیها و سلیقه ها ،  و طرز فکرش با آن خانم متفاوت است .

   خلاصه از ما میشنوید ، اصلا خوشحال نباشید . مخصوصا دختر خانمهایی که در ظاهر میگویند : ( حالا کی میخواد ازدواج کنه ؟ ) اما به محض اینکه میشنوند برایشان یک خواستگار مناسب آمده ، « کله قند »  توی دلشان آب میشود . چرا که با این وضعیت فعلی ترکیب جنسیتی کنکور ، وضع از این هم بدتر میشود .

دعا کنید بزودی اتفاقاتی بیفتد ،  تا دوباره آقا پسرها به فکر اهمیت درس و تحصیل بیفتند و دوباره ، نسبت شرکت کنندگان در کنکور برابر شود . چرا که در صورت بيعرضگی آقايان يا خانمهای جامعه ، در هر زمينه ای از جمله درس و تحصيل ، دودش به چشم تمام جامعه ميرود .

   برادرم که پزشک است ، میگوید نمیدانی چه تعداد خانم دکتر میشناسم ،  که منتظرند حتی یک جوان دیپلمه برایشان بیاید خواستگاری !  خدا به خير بگذراند.....

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

اين دو کلوم رو هم بعد از کامنت دوم اضافه کنم که مبحث ارزش تحصيل زنان خصوصا در مقوله مادری چيزی نيست که کسی بخواهد در موردش بحث کند ، موضوع ( دو جسم در يک روح ) آرمانی است که با اين وضعيت تفاوت سطح فکر و تحصيلات ...کم کم بايد آنرا به تاريخ عشق بسپاريم...

    یادم میآید زمانی که مدرسه میرفتیم ، یکی از معلمهایمان برای اینکه به ما ثابت کند که هیچ شغلی بدون دردسر نیست ، از ما میپرسید که : شغلی را سراغ دارید که بدون دردسر باشد؟ و ما هر شغلی را مثال میزدیم فوری برای آن یک دردسر میتراشید و تحویلمان میداد . فرضا تا میگفتیم شغل زرگری ، فوری میگفت : این شغل که از خیلی مشاغل دیگر دردسرش بیشتر است . چون صاحب آن همیشه نگران محافظت از طلاهایش است ! . و تا ميگفتيم : دندان پزشکی ، ميگفت : ميدانيد چند سال بايد درس بخوانيد و زحمت بکشيد تا دندانپزشک شوید ؟  خیلی دوست دارم یکبار دیگر این معلم دوران راهنمایی مان را ببینم تا به او شغلی را نشان دهم که افراد شاغل در آن واقعا بدون هیچ دردسری ، با یک تصمیم ، کلی کار انجام میدهند .

     شغل آدم پرانی را عرض میکنم . البته اشتباه نشود ؛ منظور من نوع غير رسمی آن نیست . چون در نوع غیر رسمی آن قبول دارم که بازهم دردسر زیاد است و از شناسایی آدمهای قابل پرش گرفته تا تهیه پاسپورت جعلی و دادن حق حساب با این و آن ، تا رد کردن آن آدم به آنطرف آب ، کلی مارمولک بازی نیاز دارد که همه اش دردسر خالیست . منظور بنده ، نوع رسمی آن است . چون در نوع رسمی آن  شخص نیاز ندارد که برای هر کدام از افراد ، پرونده ویژه ای باز کند ، و کافیست یک تصمیم از جنس مدیریت گرفته شود و تمام  .

   ها... راستی نگفتم شاغلان رسمی این فعالیت اقتصادی چه کسانی هستند . گفتم؟ چرا مثل اینکه قضیه لو رفت. آره . همان مدیران عزیز جامعه خودمان را عرض میکنم که هر کدامشان با توجه به سنوات خدمتیشان ماشالا کلی آدم پرانده اند و شغلشان نسبت به آن فلک زده های قاچاقچی هیچ دردسری هم ندارد . کافیست پشت میزت بنشینی ، و ضمن شناسایی تمام آدمها و کارمندان سانتی مانتال و چپی ، که مرتکب افکار جدید و غیر عملی... شده اند ، کاری کنی که توی ذوق آنها بخورد . همین . کار تمام است ، و با خیال راحت میتوانی به صندلی مدیریت تکیه بزنی و آینده نزدیکی را تصور کنی که همان افراد سانتی مانتال با چمدانهای بسته و با تمام دارایی هایشان ، مشغول ماچ و موچ بستگان و آشنایانشان ، و راهی آنطرف آب هستند . نگران آن عده ای هم که فعلا وضع مادیشان خوب نیست نباشید ، چون آنها هم اگر نتوانند بپرند ، میخزند ! و به شهر های بزرگتر میروند .

    البته بعضی ها به اشتباه فکر میکنند که این افراد حساس و زود رنج که تا بهشان گفته میشود بالای چشمتان ابروست ، قهر میکنند و میروند را فقط محققان و پژوشگرانی تشکیل میدهند که فرضا با انجام طرحشان موافقت نشده . نمیدانند که در هر اداره و سازمان و شغل آزاد و غیر آزادی ، کلی آدم آماده پرش با زمینه های هنری ، کشاورزی ، اقتصادی و.... وجود دارد  که فقط منتظر یک حرکت از سوی یکی از این دوستان مدیر هستند تا تصمیم خودشان را از بالقوه به بالفعل تبدیل کنند.

     خلاصه اگر روزی معلممان را دوباره دیدم به او میگویم که بلاخره توانستم بی دردسرترین و موثرترین شغل را در اجتماع پیدا کنم . آنهم با بهترین درآمد و حقوق و اضافه کار و کارانه و پاداش ماهانه و سالانه!

چند روز پيش داشتم کتابهای قديمی ام را جا بجا ميکردم که چشمم به کتاب « زمينه روانشناسی » افتاد . باز دوباره به سراغ آزمايشها ، تحقيقات ميدانی ، و نمودارهای جالب آن رفتم و نگاهی به آنها انداختم . با ديدن نمودار پايين ملاحظه کردم که اين نمودار چون متعلق به هفده هجده سال پيش است قدری قديمی است و ناقص . خلاصه با اضافه کردن « وبلاگ نويسها » ، آن را کاملتر کردم !

البته اين را هم عرض کنم که برداشت من از وبلاگ نويسان عزيز ، کلی بوده ، وگرنه هستند کسانی که نگرششان و اخلاقهای وبلاگيشان تا حدود زيادی متفاوت است . با خواندن نظرات شما پيرامون اين نتايج ، برداشتی کاملتر خواهم داشت .

    چند روزی است که مشغول تدوین برنامه ای هستیم که پیش از عید ضبط کرده بودیم . بجز ما در سایر اتاقهای تدوین چند برنامه دیگر مشغول تدوین و صداگذاری هستند . امروز در حالی که من و دوست تدوینگرم چند لحظه ای به خودمان استراحتی داده بودیم تا دو فقره چای نوش جان کنیم ، ناگهان صدای موسیقی برنامه ای که در اتاق بغلی در حال صداگذاری بود توجه مان را جلب کرد . با رفتن به اتاق فوق یادم آمد که این همان برنامه ای است که چند ماه قبل با بودجه اٍن.... تومانی تصویب شده بود تا مثلا زندگی فلان شخصیت محلی را به تصویر بکشد ؛ آنهم با کیفیتی شهرستانی ، که ممکن است تمام موفقیتش ، در یک جایزه جشنواره داخل سازمانی ، خلاصه شود . کنجکاو شدم و به سایر اتاقهای دیگر هم سرکی کشیدم تا از سایر برنامه های در حال تدوین هم سر در بیاورم . در حال برگشتن به اتاق خودمان بودم که  به این فکر افتادم که واقعا این همه نیرو در اینجا  چه میکنند؟   برنامه میسازند؟   برای چه کسانی ؟    برای مردم و جامعه؟     والا اگر به نظرات مردم که بصورت روزانه ثبت و ضبط میشوند مراجعه کنیم ،  مطالبات آنها را چیزهایی متفاوت از برنامه هایی می یابیم که در این اتاقها دارند ساخته میشوند .  

    غیر از این است که تمام برنامه های باصطلاح سطح بالای شبکه های سراسری را هم سریالهایی تشکیل میدهند که تمام جذابیتهایشان ، وجود چند بازیگر شناخته شده است که اگر همانها را هم ازشان بگیریم و چند بازیگر گمنام به جایشان بگذاریم دیگر هیچ چیز برای ارائه ندارند .

     گاهی اوقات بعضی از این سریالها را با دور تند ( فست موشن) از ذهنم میگذرانم و خنده ام میگیرد : مشتی زن و مرد و دختر و پسر ( بدون بچه ! چون برنامه سازی با بچه ها سخت است!) در این خانه و آن خانه با هم حرف میزنند و این از دست آن عصبانی میشود و ویژ ویژ ویژ..... آن یکی گریه میکند و این به خواستگاری میرود و به آن برمیخورد .....ویژ ویژ ویژ....قسمتهای برنامه پخش میشوند....... تا بلاخره در قسمت آخر یک عروسی و ... تمام . از هفته دیگر یکی دیگر....منتها با یک سری بازیگر دیگر....   . اگر حافظه ام درست یاریم کند ، آخرین سریالی که تحمل دیدنش را داشتم ، خواب و بیدار فخیم زاده بود که دو سال قبل پخش شد . میدانم چه میخواهید بگویید ..... نه مجبور نیستم آنها را نگاه کنم . باور کنید یک تلویزیون کوچک هم در اتاق دارم ، اما همه اش که نمیشود  به اتاق فرار کرد و نشست پای شبکه چهار و آموزش .  بلاخره ما و زن و بچه مان هم آدمیم و دوست داریم دورهم باشیم ! ولی چه کنیم که سریالها فقط برای زنها و بچه ها ساخته میشوند ! ( البته خواهشمندم به خانمها برنخورد چون میدانم که آنها هم خیلی از این سریالها را از سر ناچاری نگاه میکنند . ولی باز خوش بحال خیلی هایشان که بلاخره میتوانند آنها را تحمل کنند!) جالب اینجاست که بعضی وقتها بعضی از همین دوستان وبلاگی خودمان هم  یواشکی در کامنتها ، تیکه هایی(!) به ما میاندازند  که فرضا برنامه های تلویزیون فلانند و بهمان . نمیدانند که ما هم دلمان پر است و : من چیکاره بیدم!

  به کارهای خودم که نگاه می اندازم ،  باز خدا را شکر میکنم که به مدد بهره گیری از جلوه های کامپیوتری در دکور و تصاویر همین چند برنامه داستانی و انیمیشنی که تا بحال در زمینه کودک و نوجوان کار کرده ام ، لا اقل ناسزا و بد و بیراهی از طرف مخاطبین در نظر خواهیها دریافت نکرده ام .  والا ادعایی هم نداریم ، ما هم دوست داریم سراغ سوژه های تخیلی و علمی و جدید برویم ، حالا چه در زمینه کودک و نوجوان ، چه بزرگسال ؛  ولی کو خط دهنده  و مشورت دهنده  و حمایت کننده  و تصویب کننده ؟  

سلام . ببخشيد که مدتی نبودم . راستش قراره بزودی اين خونه سازمانی رو ترک کنيم و به يه خونه ديگه بريم و بنده هم توی اين چند روز حسابی درگير آماده سازی و رنگ کاری و اين چيزها بودم . البته هنوز هم تموم نشده . راستی الان داشتم جزئيات خبر انفجارهای اهواز رو ميخوندم ، نوشته بود اولين بمب ساعت ۸ صبح در راهروی خونه سازمانی صدا و سيما منفجر شده که خوشبختانه به خاطر شک يکی از همکارها و تخليه ساختمون قبل از وارسی کيف مشکوک ، کسی طوريش نشده ..... يه لحظه صبر کنيد برم توی راه پله يه نگاهی بندازم..............               ......................................         .......................................................      نه ، خوشبختانه مثل اينکه فعلا خبری نيست !

ميگم ... توی اين انتخاباته خدا کنه هر کی انتخاب ميشه ، فقط محسن رضايی انتخاب نشه !  چون در اينصورت احتمالا پدر و مادرش خيلی ناراحت ميشن .

آخه قضيه از اين قراره که سال ۷۴ که بنده داشتم خدمت بعداز دانشکده مو توی اهواز ميگذروندم ( راستی که اين سپاه جون ميده برای خدمت سربازی ! چون اصلا سخت گيری ارتش رو نداره ، خلاصه ما که شانس آورديم افتاديم سپاه !! ) يه بار بعد از يه تعطيلی ، فرمانده مون که ظاهرا با خانواده محسن رضايی آشنايی دورادوری داشت ، اومد پيش من و گفت فلانی کاش ديروز باهامون ميومدی مسجد سليمان .  گفتم چرا ؟ مگر چه خبر بود ؟ گفت هيچی ، رفته بوديم پيش پدر محسن رضايی ، درومد به ما گفت : 

 آقا ، جون من شما که توی سپاه فرمانده هستی ، يه آشنايی .... چيزی توی سپاه تهران سراغ نداری؟

ازش پرسيدم حالا آشنا برا چيتون حاجی؟

گفت : چی ميدونم والا ... اين محسن از وقتی که رفته تهران ، خيلی کم به ما سر ميزنه !  جون من اگر کسی رو توی سپاه تهران سراغ داری ، بگو يه سفارشی چيزی بکنه ، اين محسن ما رو حالا مسجد سليمان نشد ، اقلا منتقلش کنن اهواز !!!

    میگویند به کودکان اجازه  استفاده از موبایل را ندهید ؛ همسایه مان یک عدد گوشی نوکیا عین اسباب بازی داده دست پسرش با آن الو الو میکند . میگویند مهمترین عامل بیماریهای قلبی استفاده زیاد از چربیها و روغن جامد در خوراک است ؛ کو گوش شنوا . میگویند اینقدر سوسیس و کالباس نخورید نیترات پیترات دارد ، سرطانزاست ..... خلاصه آقا جان ، خیالتان راحت باشد ،  کسی به حرفتان گوش نمیکند . فکر میکنید علتش چیست؟ با وجود اینکه تمام اینها به نفع خودشان است ، بازهم به حرفتان گوش نمیکنند .

    چرا دو سال قبل که دولت کره جنوبی وضع اقتصادیش یک کم قاراشمیش شده بود ، تا از مردمش طلب کمک کرد ،  همه هجوم بردند و گردنبندها و طلا و جواهراتشان را به بانکها سپردند و از دولتشان حمایت کردند؟ 

   بله ،  چه بخواهید چه نخواهید مردم بی تفاوت شده اند ؛ و ببینید چه کرده اید که در مورد سلامتی خود و بچه هایشان هم بیتفاوت شده اند ؛ چرا ؟ چون از بلندگوهای شما آن پیام بهداشتی یا سلامتی را میشنوند .  حالا از مردم بخواهید در انتخابات شرکت کنند .    خوب ، شرکت در انتخابات یعنی مشارکت در یک واقعه سیاسی ، و سیاست هم دقیقا همان چیزیست که تمام  بلایای بی تفاوتی این جامعه از همانجا نشات میگیرد .  حالا فکر میکنید دعوتتان را لبیک میگویند؟        بله ، عده ای آنقدر کرامتشان بالاست که تمام بد قولیهای شما را نادیده میگیرند و چون  پیچش مو را میبینند ، میروند و رای شان را هم میدهند ، ولی بقیه را چکار میکنید ؟  به هر حال با این جناح بازیها و سیاسی بازیها هر گندی بزنید دودش به چشم خودتان میرود .

    بیچاره ها ، اگر نبود آقای خامنه ای که هر از چند گاهی خنگ بازیهایتان را وتو کند ، نمیدانم تا حالا چه بلاهایی که سر خودتان و این مردم زبان بسته نياورده بودید . انشاالله که خداوند حالا حالاها حفظش کند رهبرمان را.

    والا من ، هنوز که هنوز است نمیدانم به چه کسی میخواهم رای دهم . فقط این را میدانم که وقتی از جناب جرج بوش و خانم کر یهُ لیزا رایس گرفته تا جوجه نوچه های کاخ سفید ، میآیند و در مورد انتخابات ما نظر میدهند ، حتما خبری هست . حتما به نتیجه مشارکت مردم چشم دوخته اند تا تصمیمات بعدیشان..... را بگیرند . خوب میدانم که این بار اگر از اهمیت شرکت در انتخابات سخنی بمیان میآید ، نباید آن را با قضیه سوسیس و کالباس و روغن نباتی اشتباه بگیرم .  رایم را میدهم . چون هیچ دوست ندارم روزی را ببینم که سربازان آمریکایی در حالی که تعدادی از برادران هموطنم را در زندان ابو اوین! یا هر زندان دیگری در تهران بدون لباس روی هم انباشته اند ، با آنها عکس یادگاری می گیرند و برای خانواده هایشان می فرستند .

   به نظر شما بهترين مجري تلويزيوني چه كسي است . كسي كه زيبا باشد؟ كسي كه تو دل برو باشد!؟ يا خوب صحبت كند؟ تا حالا شده به اين فكر بيفتيد كه شما هم ميتوانيد يك مجري تلويزيون باشيد؟

 انتخاب مجري هم براي ما شده يك دردسر . از يك طرف مجري خوب مورد نياز است و كمياب ، واز سوي ديگر نميتوانيم اين نياز را اعلام كنيم . هر بار كه همينطوري...  اعلام ميشود كه قرار است فلان روز تستي ميان چند نفر برگزار شود ، فوري تعداد ثبت نام كنندگان دو برابر ظرفيت ميشود . چه رسد بخواهيم فرضا آنرا از طريق  تلويزيون به اطلاع عموم برسانيم . فرداي آنروز است كه چندهزار نفر ميريزند دم در ! خلاصه ما هم مجبوريم بصورت چراغ خاموش ، هر بار در اين دانشكده و آن دبيرستان به دنبال افرادي بگرديم كه احتمال ميدهيم ميتوانند اينكاره باشند . اما در روز تست  در كنار افراد انتخاب شده ، چندين نفري هم پيدا ميشوند كه اين همكار و آن دوست معرفيشان كرده اند . فكر ميكنند اين كار هم مانند خيلي ديگر از امورات استخدامي اين مملكت ، با بند « پ» روبراه ميشود . غافل از اينكه در اين يك كار كمتر از اين خبرها هست  . آنهم چه كساني ! خدا خيرشان دهد ، اقلا نميكنند قبل از تصميم به ثبت نام و حضور در جمع افراد تست شونده ، يك بار جلوي آينه خودشان را بسنجند و صحبت كنند ،  كه آيا اينكاره هستند يا نه ؟  باور بفرماييد هر بار هم قبل از  ضبط تست آنها ، اين را وظيفه خود ميدانم كه برخي نكات را خدمتشان عرض كنم . از اين قبيل كه بابا بخدا فقط به چهره نيست ، و فكر نكنيد اگر كسي چهره مناسبي داشت ، تمام شرايط يك مجري خوب را داراست . اتفاقا چهره اي كه خيلي عاليست ، در برخي موارد ميتواند يك پارازيت ارتباطي باشد ( حواس بيننده از موضوع اصلی پرت ميشود! ) ،  و يك مجري خوب از لحاظ چهره بايد نمره اي در حدود 70 تا 80 داشته باشد . مهم اين است كه در كنار داشتن يك چهره خوب ، صداي خوب ، بيان خوب ، و ايجاد ارتباط خوب با مخاطبين هم در شخص وجود داشته باشد . البته در هر سري تست معمولا از حدود پنجاه نفر ، فقط يك يا دو نفر براي مراحل بعدي تست دقيق ، انتخاب ميشوند . بندگان خدا تازه اگر اين را هم ميدانستند كه بسياري از مجريان حرفه اي تلويزيون در شهرستانها از لحاظ مادي هشتشان گره نه شان است شايد هيچگاه سراغ اينكار نميآمدند . بلاخره ذوق و شوق مشهور شدن يك ماه ، نه سه ماه ، نه يكسال ؛ بلاخره روزي ميآيد كه طرف به خودش ميآيد كه اين چه كاريست كه من قبول كرده ام ؛ و آنگاه يا به فكر كارهاي ديگر ميافتد ، يا به فكر رفتن به تهران و شبكه هاي سراسري . خلاصه اينكه درشهرستانهاي اين مملكت اگر ميخواهي مجري شوي بايد كارت خوب باشد ، باسواد باشي و با شندر غاز حق الزحمه آن بسازي .